In de afgelopen twee jaar is de term prompt engineer van veelbelovend naar verouderd naar verouderd. De professional, die naar voren kwam om de kloof van efficiënte interacties met taalmodellen op te vullen, consolideerde zich te midden van de opkomst van de LML's als een sleutel in de extractie van relevante reacties. Uit een wereldwijd onderzoek van McKinsey bleek dat 7% van organisaties die AI adopteren al prompte ingenieurs had aangenomen, wat wijst op de vroege invoering van deze rol in verschillende sectoren.
Het werk van het uitwerken van precieze commando's, voorheen als een differentieel beschouwd, is geleidelijk geautomatiseerd. Tools zoals DSPY illustreren deze beweging door promptaanpassing om te zetten in een programmatisch proces dat in staat is om instructies in realtime te genereren, testen, analyseren en optimaliseren. Deze dynamiek doet twijfels trekken over de noodzaak om professionals exclusief aan deze functie te wijden.
De essentie van de technische prompt is altijd gekoppeld aan vallen en opstaan. Het wisselen van zinnen, het analyseren van resultaten en het aanpassen van parameters vormde een ambachtelijk proces, dat, hoewel effectief in de beginfasen, schaalbaarheid en consistentie miste. Automatisering breekt met deze beperkingen door continue optimalisatiecycli aan te bieden, minder vatbaar voor menselijke fouten en meer geschikt voor de toenemende complexiteit van AI-toepassingen.
Deze overgang weerspiegelt ook een conceptuele verandering, waarbij de focus niet langer de handmatige “prompting” is om een programmeerproces te worden. Net zoals de handmatige keuze van de gewichten van neurale netwerken werd vervangen door optimalisatie-algoritmen, wordt prompt schrijven nu behandeld als een technisch probleem dat systematisch moet worden opgelost. Het resultaat is voorspelbaarheid en snelheid op niveaus die onbereikbaar zijn door geïsoleerde menselijke actie.
De impact gaat verder dan de operationele efficiëntie. Het geleidelijke uitsterven van de promptfiguur laat zien hoe specialisaties van voorbijgaande automatisering kunnen worden. Beroepen ontstaan om tijdelijke gaten op te vullen totdat meer geavanceerde tools ze native bevatten. In dit geval migreert expertise van handgemaakte uitvoering naar gebieden zoals systeemarchitectuur, stroomautomatisering en ontwerp van strategische oplossingen.
De verandering benadrukt ook een terugkerend patroon van technologische evolutie, waarbij alles wat kan worden gesystematiseerd, meestal geautomatiseerd is. De discipline van prompt engineering is door zijn aard een onvermijdelijk doelwit geworden. De professional die zich beperkte tot tekstuele interactie met modellen, ziet zijn ruimte nu gecomprimeerd door pijplijnen die deze functie op een continue en autonome manier uitoefenen.
Deze verplaatsing betekent niet de eliminatie van geaccumuleerde kennis, maar de herverdeling. Het functioneren van taalmodellen en hun beperkingen begrijpen blijft relevant, maar de toepassing wordt meer abstracte niveaus van de waardeketen. Het verschil zit in degenen die systemen ontwerpen en integreren, niet in degenen die de tekst van het commando direct manipuleren.
Het verdwijnen van de ingenieursaanwijzing als een geïsoleerde specialisatie bevestigt de snelheid waarmee kunstmatige intelligentie de professionele functies herdefinieert. De aflevering geeft een bredere waarschuwing aan, waarin aanpassingen die vroeger tientallen jaren in beslag namen, nu binnen een paar jaar plaatsvinden. In een scenario waarin automatisering zelfs opkomende intellectuele activiteiten, flexibiliteit en strategische anticipatie absorbeert, worden onmisbaar voor professionals en organisaties.
